Patiënten endeldarmkanker delen hun ervaringen

Endeldarmkanker is een nare ziekte.

Het is een vorm van darmkanker, maar de lastige plek van de tumor maakt diagnose, behandeling en operatie lastiger dan bij kanker in de dikke darm. En dan kom je snel  in complexe afwegingen over bestraling, operatie, stoma, kwaliteit van leven en overleven. Vaak zijn het duivelse dilemma’s.

Odin: “Maar-ik-wil-nog-steeds-geen-stoma!”

Een chirurg zei me ooit: “Eigenlijk heeft een patiënt met endeldarmkanker iets meer pech dan eentje met dikke-darmkanker in hetzelfde stadium. Het is daaronder allemaal zo verdomd complex. Bij vrouwen is de endeldarm als een sandwich ingeklemd tussen het heiligbeen en vagina. Bij mannen zit ie tussen heiligbeen en prostaat gepropt. Je kunt er dus gewoon moeilijk bij.  En dat wreekt zich bij diagnose en behandeling.”

Sjanny: “Ik wilde nog geen keuzes maken die niet goed voelden. Ik trapte op de rem.

Dan blijkt die nauwe ruimte ook een druk verkeerskruispunt blijkt te zijn van veel verschillende en belangrijke structuren. De bloedvaten naar de benen en buikorganen vechten hier om ruimte met de zenuwen die de urineblaas, geslachtsdelen en continentie regelen. Opereren is dan risicovol.

mdo
Multi Disciplinair Overleg in ziekenhuis

Ieder jaar krijgen in Nederland zo’n 5000 mensen de diagnose endeldarmkanker. De meesten moeten vroeg in de behandeling grote keuzes maken. De folders van ziekenhuizen en van KWF zijn goed, maar er is te weinig informatie vanuit de beleving van de patiënt.

“Anus, poep, rectum, stoma, incontinentie.”  Niemand zet dat op Facebook of Instagram. Informatie op sites als kanker.nl is gefragmenteerd of de ervaringsverhalen warrig. Ik liep er zelf ook tegenaan toen ik deze ziekte kreeg: er is geen goed overzicht van behandelervaringen.

Henrike: “Klotezooi. Dat dacht ik toen ik werd ingeloot voor de operatie.

De afgelopen jaren heb ik naar aanleiding van mijn boek Nooduitgang contact gehad met meer dan honderd medepatiënten endeldarmkanker. Ieder vertelden ze me hun eigen verhaal. Een aantal ga ik bundelen in een nieuw boek geschreven vanuit de patiënt.

Anny: “Ik was door die incontinentie in een sociaal isolement gekomen. Ik had geen leven meer.

Ik hoop dit boek in de herfst 2019 uit te brengen. Alles waar je bij endeldarmkanker tegenaan kunt lopen, wordt verteld door patiënten. Zodat je straks beter bent voorbereid op gesprekken met de artsen over cruciale keuzes.

Want endeldarmkanker is en blijft een nare ziekte.

Christiaan: “Het woord ziekte was niet mijn woord. Ik sprak en spreek over een gezondheidsissue.

 

Mocht je voor het verschijnen van het boek informatie willen hebben, neem dan gerust contact met me op.

“Sneeuwschoenwandelen staat nog in de kinderschoenen”

Marja wilde heel graag sneeuwwandelen. Vele jaren had ik me kunnen verzetten met steekhoudende en andere argumenten. Die waren uiteindelijk door haar één voor één geslecht en dit jaar gingen we dan. “Je kunt altijd een dagje in het hotel blijven, “ zei ze bemoedigend. Met de voorspelde alleen maar zon, leek me dat inderdaad een reële optie

We zouden op een soort van tennisrackets moeten gaan lopen, dat was mij door de kinderen verteld. Die daar dan een beetje sneu bij keken. In de praktijk bleken het kleine ski’s die je draagkracht geven op de diepe sneeuw. Anders zak je er tot je middel in.

IMG_0471
Met en zonder sneeuwschoenen

We hadden ook een gids, Rob van Baardwijk. Nederlander en gecertificeerd bergwandelgids voor zomer en winter. Die had ons al een paar keer gemaild dat het erg koud kon zijn en dat hij er ‘superveel’ zin in had. Dat hielp nog allemaal niet echt. Maar we kochten thermo-ondergoed en verder was het een kwestie van kleden in laagjes.

IMG_0556
Rob legt uit

De reis naar Süd-Tirol was per trein, comfortabel met slechts één overstap, in München. Daar heb ik nu het Bahnrecord op het onderdeel met bepakking van perron naar perron rennen, omdat onze trein ietwat laat binnenreed. Maar we kwamen op tijd in het hotel aan en konden meteen aanschuiven voor de eerste van onze dagelijkse zevengangenmaaltijd.

Eenmaal op de sneeuwschoenen en in de ongerepte natuur, viel alles op zijn plaats. Rob ontpopte zich tot een ware Bergführer op de Lüsneralm. Hij ging voorop, legde uit, wees ons de prachtigste paden en vooral: hij zette koffie. Bij verlaten hutten met spectaculair uitzicht toverde hij espresso, op zijn eigen brandertje.

Eenmaal in de ongerepte natuur viel alles op zijn plaats

Ons groepje bestond uit zes en er waren dagen dat we nauwelijks iemand anders tegenkwamen. De natuur was overweldigend en ongerept. We renden op onze sneeuwschoenen door een maagdelijk wit sneeuwdek naar beneden. De sneeuw spatte ons rond de oren.

Het weer was top en de groep leuker dan ik had durven dromen. ‘s Middags terug in het hotel doken we met zijn allen de sauna in. Wat heel lekker is na een uur of zeven in de sneeuw, en je leert er de groepsleden nóg beter kennen.

En ik moet toegeven: ik ben om. ‘s Morgens stond ik steeds te trappelen voor vertrek en ben geen dag op mijn kamer gebleven.

Sneeuwschoenwandelen staat nog in de kinderschoenen

“Sneeuwschoenwandelen staat nog in de kinderschoenen”, aldus Rob. Mooi gezegd en hij heeft gelijk. Skiën is vast ook erg leuk, maar hou je van wandelen en natuur, van meer rust en minder blessures, trek dan de sneeuwschoenen aan.

 

IMG_0427
Verlaten hutten met spectaculair uitzicht

Ik verpest nu mijn onderhandelingspositie met organisator van Baardwijk, maar wij gaan volgend jaar weer. Hij kent nog zoveel ongerepte sneeuwnatuur waar hij ons graag naartoe wil brengen. Het liefst in groepen van zes tot acht. Dus als je zin hebt om mee te gaan…

Is het inspannend? Een beetje, want per dag deden we toch tussen 300 en 600 hoogtemeters in de sneeuw.  Aan de andere kant monstert Rob de groep en als het te zwaar wordt, weet hij altijd weer een lichter alternatief opdat we op tijd in de sauna zijn.

Dus conditie is zeker geen steekhoudend argument om niet mee te gaan. Verzin een ander.

Nadere info: Alpinatours.

IMG_0025-EFFECTS
Ongerepte natuur

 

IMG_0552
Pauzemomentje

 

Plassen en poepen op de Vierdaagse

Afgelopen dagen hebben we voor het eerst de Vierdaagse gelopen. Het was een hele ervaring. Je weet niet wat je te wachten staat. Maar het weer was mooi, het ging goed en we hebben volop genoten. U zou het niet geloven, maar de grootste uitdaging aan het gebeuren vonden wij het plassen en poepen onderweg.

De organisatie zet na de eerste vijf à zes kilometer een batterij Dixies neer. Daar wordt naar uitgekeken. Mensen versnellen en rennen er naartoe, zodat er al snel een rij is van meer dan honderd, voornamelijk vrouwen. Klapt er weer een deur van zo’n Dixi open dan rent de eerste in de rij naar de vrijgekomen unit. Het wordt lastig als er twee of drie tegelijk vrijkomen, want dan verlies je overzicht. Ik heb begrepen dat er vorige jaren een vrouw van de organisatie stond die de vrije Dixinummers omriep, maar die is helaas wegbezuinigd.

Omdat Marja in de rij stond, had ik alle tijd om het spektakel te bekijken. Ik begon zelfs nummers mee te roepen als er te lang een Dixi op groen stond. Ik hield nauwkeurig een man in de gaten, die zich verdacht bij de uitgang ophield. Terecht. Ineens sneakte hij een vrijgekomen Dixi in. Een vrouw die dat op afstand zag, liep niet door naar haar eigen toilet, maar snelde erop af en trok hem met geweld uit het hokje. Nog net voordat hij dat op slot had kunnen doen. En of dat niet genoeg was, schold ze hem als een volleerd viswijf de huid vol.

Tussen de officiële toiletpunten moet je vooral creatief zijn. En een beetje gevoel voor perspectief hebben. Dat gold zeker niet voor die ene vrouw die bovenaan het talud ging zitten plassen, voor haar gevoel achter een bosje. Maar voor de lopers aan de andere kant van de weg was het bijzonder om op vijf meter hoogte iemand, volledig in het openbaar, haar behoefte te zien doen.

Bewoners pikken soms een graantje mee van de hoge nood en stellen hun toilet beschikbaar. Ik bemerkte een breed prijsniveau. Van 1 euro, 50 cent, 20 cent en op een enkele plek gratis. Hogere prijzen aan het begin van de route. Marja is nog gaan plassen bij een Eritreeër, die 50 cent vroeg. Toen ze hem een euro gaf en de rest wilde laten zitten, ging hij nog bij de buren wisselen omdat hij voor plassen écht niet meer dan 50 cent wilde hebben.

Dat het niet altijd een onverdeeld genoegen is bleek bij de doorkomst in Linden. Bij een huis stond: ‘Dit jaar geen wc, het werd té populair.’ Ik kon me er van alles bij voorstellen.

De laatste dag kwamen we toevallig weer in de straat van de Eritrese wc. Marja verheugde zich al op het schone toilet. Hij was echter deze dag gesloten, waarschijnlijk helemaal binnengelopen.

Blockchain in Jeugdjournaaltaal

Bitcoin is hot, de blockchain is hip en het is allemaal dagelijks nieuws. Afgelopen week kwamen zelfs twee cabaretiers (Jochem en Youp) en een zanger (Guus) naar DWDD (Matthijs) om over de blockchain te praten. Althans, dat was de aankondiging.

De drie artiesten hebben geïnvesteerd in een blockchain start-up (GUTS – eerlijke tickets) omdat ze de doorverkoop en woekerprijzen van hun kaartjes helemaal zat zijn, en GUTS daar een oplossing voor heeft. Ieder heeft 1% van het kapitaal gestort en ze hopen dat het wat gaat worden. Tot zover het begrijpelijke gedeelte van het verhaal.

De oprichter van GUTS zat uiteraard ook aan tafel en kwam in het verbaal geweld van de cabaretiers in eerste instantie niet voor. Totdat hij van Matthijs mocht zeggen wat zijn oplossing voor die kaartverkoop nu eigenlijk was. “We hebben een kaartverkoopsysteem op de blockchain gebouwd.”

Matthijs leunde achterover, armen over elkaar en ging moeilijk kijken. De artiesten waren nu ook stil en dronken alle drie tegelijk van hun glaasje water. Matthijs prevelde iets van “bij blockchain tune ik out” en vroeg de man om ‘nog even in Jeugdjournaaltaal’ uit te leggen wat blockchain ook alweer was.

Op dat moment buigen we thuis op de bank altijd even naar voren, omdat we nog nooit een simpele uitleg van een deskundige hebben gehoord. Ook nu niet. We moesten ons voorstellen dat je een Excel-sheet hebt en dan niet alleen op je eigen computer maar op heel veel computers zodat de kaartjes altijd authentiek en traceerbaar zijn zonder tussenpersoon.

“Geweldig” riepen de artiesten in koor en gingen er vol overheen met grappige anekdotes over sms-en met je publiek en concerten waar ze te veel voor hadden betaald. Youp riep nog dat hij dit jaar naar de Toppers zou gaan en dat die arme blockchain-tobber aan de overkant ook een topper was. Lachen gieren brullen.

Matthijs keek ook niet meer om naar die saaie blockchainer, die zich zijn finest hour in DWDD heel anders had voorgesteld, maar met Youp en Jochem en ook nog Gerard Joling bij voorbaat kansloos was. De man miste bovendien een kans voor open doel.

Volgens mij is zijn GUTS een bedrijf dat met de blockchain ‘programmeerbare digitale tickets maakt die continu gevolgd kunnen worden en daardoor niet uitgeprint of onderhands doorverkocht’ kunnen worden’. Tot zover het Jeugdjournaal.

Wilt u ook meer inzicht in Bitcoin en Blockchain? Binnenkort kom ik met een nieuw en voor iedereen begrijpelijk programma.

Stralend middelpunt van iedere bruiloft

Afgelopen week was ik gevraagd voor een huwelijksceremonie. Maar omdat de bewuste gemeente geen BABS-voor-één-dag wil hebben, moest dat onder leiding van een échte ambtenaar: Karin. Dat is niet haar echte naam overigens, omdat ik niet met terugwerkende kracht een fantastische dag wil ontsieren.

Karin kende het klappen van de zweep: ze had al meer dan 800 bruiloften op de teller. Door de telefoon had ze me gezegd de ceremonie te zullen openen, daarna mij meteen het woord te geven en dan alleen nog het huwelijk te voltrekken. De rest was helemaal aan mij. Maar toen ze op de bewuste dag met acht A4’tjes tekst aankwam, deed me dat al het ergste vermoeden.

Ze ging vooraf even naar het bruidspaar, die zich hadden verstopt zodat nog niemand de jurk kon zien. “Dat mag ik dan lekker wel, hè. U moet hier blijven.” Ze vroeg me verder helemaal niets en praatte maar door over haar 800 vorige bruiloften. Ze had alles al meegemaakt, kwam niet meer voor verrassingen te staan. Ze was ook zóó relaxed altijd, dat ze lekker in een spijkerbroekje kwam. “Ik trek toch de toga aan.”

Ik moest maar eens goed op haar letten en dan gaf zij wel aan wanneer ‘mijn stukje’ aan de beurt was. Haar openingszin was maatgevend voor al wat komen ging: “Lief bruidspaar, wat fantastisch dat ík jullie vandaag mag trouwen, en dat zeg ik niet om te slijmen, maar omdat ik het meen.”

Toen vroeg ze om de mobieltjes op stil. De vader van de bruid was zo zenuwachtig dat het hem niet meteen lukte, wat Karin de gelegenheid gaf om te oreren dat ze niets van mobieltjes en die moderne toestanden moest hebben. “Dat vinden we allemaal toch?” zei ze tegen de zaal vol twintigers en dertigers.

Mij meteen het woord geven kostte haar uiteindelijk een kwartier, waarbij ze uiteraard mijn naam ook niet meer wist.

Daarna ging ze weer onverdroten door en uitgebreid in op het voorgesprek dat ze met het bruidspaar had gehad. Omdat een aanstaande bruid altijd het meeste praat, was het haar specialiteit geworden het er bij een toekomstige bruidegom uit te trekken. Zo konden we horen dat haar eigen huwelijk – net als ieder ander huwelijk trouwens – enorme ups en downs heeft, maar dat je daar samen altijd uit gaat komen, als je dat tenminste wilt. Eén van de getuigen kwam uit Rotterdam en dat vond ze een ‘verschrikkelijke stad’. Karin had geen geheimen meer voor ons.

In mijn stukje heb ik met een lach en een traan het bruidspaar in het zonnetje gezet, want dat verdienden ze op deze koude natte winderige dag.

Tip voor Karin: een iets langere toga vragen bij de gemeente. De spijkerbroek kwam er hinderlijk onderuit.

Endeldarm steeds vaker gespaard bij kanker

Iedere week krijgen in Nederland meer dan 100 mensen de diagnose endeldarm kanker. Dat is een akelige ziekte die tot overlijden kan leiden, maar ook de kans op verminkingen is aanzienlijk. Er wordt veel onderzoek gedaan naar rectum-besparende behandelingen, maar … nog lang niet iedere patiënt krijgt in Nederland die optie ook voorgelegd.

 

cms_visual_2891Vele patiënten met endeldarm kanker hebben na de behandeling een stoma of ernstige last van incontinentie voor urine en ontlasting, impotentie en ander lichamelijk leed. De endeldarm is nu eenmaal moeilijk te opereren en het gebied eromheen is kwetsbaar. Toch wordt het rectum vaak verwijderd omdat de ernst van de ziekte zich ter plaatse moeilijk laat vaststellen. Tumoren liggen verscholen, zijn moeilijk bereikbaar en lymfeklieren zijn te klein om goed te beoordelen. Alles eruit snijden is dan vaak de oplossing, met alle gevolgen van dien.

Onderzoek naar de behandeling van endeldarm kanker is een multi-disciplinair gebeuren bij uitstek: chirurgie, radiologie, radio-therapie en Maag-Darm-Lever artsen. Alleen als die perfect samenwerken heb je kans dat je rectum in de behandeling niet onnodig sneuvelt. In Nederland wordt onder leiding van meerdere professoren uit die disciplines veel onderzoek verricht om de kwaliteit van leven zo hoog mogelijk te houden, zonder extra risico op overlijden.

preserving rectum
symposium Rectal Preserving Treatment, Utrecht

Vorige week was ik als ervarings-deskundige op een medisch congres over dit onderwerp. Er lopen in Nederland in verschillende academische centra maar liefst drie studies TESAR, STARTRECT en Wait & See, die allemaal op zoek zijn naar deelnemers. Het grote punt is dat – puur afhankelijk van het ziekenhuis waar je je als patiënt meldt – je al dan niet opmerkzaam wordt gemaakt op de mogelijkheid om deel te nemen.

Daar moet verandering in komen. Allereerst gaat men in een tiental ziekenhuizen vanaf nu patiënten actief screenen om deel te nemen. Verder is het dringend noodzaak dat er voldoende informatie op het internet te vinden is om patiënten en hun familie op deze alternatieve mogelijkheden te wijzen. Zodat men actief bij zijn arts zelf kan aankaarten of één van de drie rectumbesparende opties mogelijk zijn.

De derde druk van Nooduitgang

Dus, ken je iemand met endeldarmkanker? Wijs hem of haar op deze alternatieve methoden. Ga op onderzoek uit of lees mijn boek Nooduitgang. Zorg ervoor je écht goed in gesprek kunt komen met je arts en misschien, heel misschien wordt zo onnodige ellende bespaard.

 

De eerste Big Data Bakker van Nederland

Met het kerstdiner zat mijn vader altijd op de strategische plek, waar hij zowel de lange tafel als de keuken kon overzien. Ik mis hem nog ieder jaar, maar dit jaar ietsjes meer.

Deze kerstvakantie schrijf ik mijn nieuwe voorstelling en blader door zijn bakker-agenda’s. Ik heb ze allemaal bewaard, de meeste zitten nog onder het meel. Hij noteerde er alles, werkelijk alles in.

IMG_1793

Hij schreef op hoeveel hij gebakken had, wat het weer was geweest, bijzondere gebeurtenissen en opmerkelijke feiten. Hemelvaart 1983: orkaan, zeker tien mensen verongelukt. “Je weet nooit wat je er ooit nog aan hebt,” zei hij dan.

Vervolgens goochelde hij met al die cijfers en gegevens uit het verleden om te kunnen voorspellen wat hij dat jaar met Kerst, Pasen of Pinksteren zou moeten bakken. Als hij een advertentie had geplaatst, hield hij zorgvuldig bij wat het effect op de verkoop was. Hij was in zoveel dingen zijn tijd ver vooruit, deze eerste Big Data bakker van Nederland.

IMG_1792

Daarom is juist hij de hoofdpersoon in het theaterprogramma  “Bakken met data”. Een vrolijke mix van mijn kijk op onze digitale wereld en een liefdevolle terugblik op mijn vader.

De agenda’s zijn een goudmijn voor deze voorstelling. Inderdaad pap, “je weet nooit wat je er ooit nog aan hebt.”

Optreden voor 15 man, wat doe je dan?

Als beginnend theatermaker word je er ’s nachts wel eens zwetend wakker van: je komt op en dan … dan blijkt de zaal bijna leeg. Het overkwam Nathalie Baartman bij haar voorstelling Louter in Theaters Tilburg. Marja en ik zaten met slechts 13 anderen in de zaal. Omdat we in de foyer het onheil al zagen aankomen, waren we met zijn allen een beetje dicht bij elkaar gaan zitten, vooraan.

De cabaretière had op dat moment maar één keus: de zaak benoemen. “Draai het zaallicht eens aan,” zei ze met haar innemend Twents accent, “want ik wil mijn 15 uitverkorenen goed kunnen zien.” Toen hebben we ons aan elkaar voorgesteld: een Noor, twee keer Judith, Hans, Marja, Harrie en nog wat namen. Eén van de Judith’s had vroeger nog bij Nathalie in de klas gezeten, hoorden we.

Het werd dus een soort huiskamervoorstelling. Ik voelde me deze avond geen toeschouwer die af en toe nog eens op de smartphone kan turen of beetje kan wegdromen. Nee, ze deed het deze avond speciaal voor mij. Je gaat dan onwillekeurig meedoen: ondersteunend knikken, glimlachen op intieme momenten en ik moest steeds de neiging onderdrukken om ook wat te zeggen. Dat lukte uiteindelijk niet helemaal.

Ik vond dat ze er stoer en energiek mee omging. De timing werd wel een beetje moeilijk. Want terwijl je in een grote zaal toch altijd een tien seconden hebt voordat een applaus of lachsalvo is weggeëbd. Ons groepje was steeds na twee seconden klaar. Daar had ze duidelijk last van.

Aan de andere kant zocht Nathalie vaker de interactie met ons op en dat maakte de voorstelling leuker. Ze weet nu bijvoorbeeld wat Marja en ik voor werk doen en het is toch leuk om bij het applaus halen de artiest persoonlijk een hand te geven als bedankje voor een fijne voorstelling.

Het was trouwens volslagen onterecht dat er maar 15 toeschouwers waren. Ze kan prachtig zingen – zoals in een door merg en been gaand Koerdisch nummer – is ontwapenend en heeft een heerlijke humor. Dat de zaal dan bijna leeg is, zegt meer over Tilburg dan over Nathalie Baartman.

Ik heb haar nu ook uitgenodigd voor mijn eigen voorstelling en dan moet ze wel komen. We kennen elkaar nu tenslotte en dat schept wederzijdse verplichtingen. Ik hoop toch stiekem wel op meer dan 15 man…

En…hoe was het op de Canon EXPO 2015 ? (deel 2)

Eens in de vijf jaar vertoont Canon zijn technologisch kunsten op een wereldwijde show. Deze week was ik in Parijs op de EXPO 2015. In het eerste deel van dit blog heb ik al enkele hoogstandjes beschreven. Hierbij het tweede deel van het verslag, ofwel hoe Canon zich ontwikkelt tot beeldfabriek.

IMG_1349’s Ochtends net na de opening lopen we op het nog bijna lege Virtual Reality eiland, noem het gerust een landschap. Canon praat overigens liever over Mixed Reality en is één van de grote patenthouders op dit gebied. Hoe dan ook, er wordt zwaar ingezet op virtual imaging.

We zien vooral zakelijke toepassingen: een autogarage, een productontwikkelafdeling en wijzelf worden met de bril op aan de reparatie van een virtuele kopieermachine gezet. Het idee is dat een collega op afstand ons de reparatie voordoet en wij doen alles na. Helaas wordt ik na één minuut al zo draaierig van die bril op mijn neus, dat ik moet afhaken. Dat ligt overigens niet aan Canon, ik had het bij de Ocolus Rift van Facebook ook. Helaas ben ik dus niet in de wieg gelegd voor dit virtuele werk. Collega Igor neemt de honours waar en gaat voortvarend met de copier aan de slag, zoals je onder ziet.

IMG_1203

Onderwijs

Daarna stomen we meteen door naar het Onderwijs gedeelte van de expositie. Hier is sprake van een unicum want er staat een Nederlandse innovatie: Cross Campus Printing. Hetgeen inhoudt dat je vanaf elke laptop of mobile op ieder willekeurig apparaat kunt printen, met apps en betaalmodules om dat allemaal mogelijk te maken. Ideaal dus voor de onderwijscampus. Enkele jaren geleden zijn we binnen Canon Business Services met een paar mensen aan deze innovatie begonnen, die we toen het Nieuwe Printen noemden. En nu dan de presentatie van het uitgebreide concept aan een wereldwijd publiek door collega’s Sandra en Peter.

IMG_1215
Sandra
IMG_1219
Peter

Sandra is onophoudelijk in gesprek. Een praatje met ons zit er vandaag niet in. Ze laat in het voorbijgaan wel nog even zien dat je met de nieuwe generatie printers nu ook identificatie met mobiel mogelijk is, “Bluetooth, hè. Zo handig.” Peter een handje geven lukt helemaal niet. Volgende week maar eens bijpraten, als Nederland tenminste niet te klein voor ze is geworden.

Interactief beamen

IMG_1214

Het onderwijslandschap is verder vergeven van de beamers, interactief wel te verstaan. We zien overal grappige zuiltjes om op tafels en muren te projecteren. Canon noemt ze nog Versatile Collaboration Systems, maar die naam kan natuurlijk veel beter. De ‘beamboxjes’ kunnen ook 2D en 3D scannen en automatisch informatie van documenten lezen en interpreteren. Wow, zo worden op een heel slimme wijze de digitale- en fysieke werelden met elkaar verbonden. Omdat ze ook 3D kunnen beamen, zijn er hulpstukken in de vorm van een bol of fiches om het effect en de interactiviteit van het geheel te vergroten. Ik zie een nieuwe supply-business aankomen. De boxjes duiken trouwens op heel veel stands op, de toepassingsmogelijkheden zijn dus legio.

Ik zou er – naast een meer fancy naam en een meer catchy design – ook nog een mooi open software platform van maken. En dan software-ontwikkelaars uitnodigen om er hun creativiteit op los te laten. Dat zou nog wel eens tot verrassende nieuwe inzichten kunnen leiden. Want eerlijk is eerlijk, de boxjes zijn leuk, maar de voorbeelden nog een beetje beperkt. Kijk even hier voor een demo.

Home of the Future
Interactief beamen wordt op deze EXPO sowieso tot kunst verheven. De presentatie in het Home of the Future is spectaculair en het publiek hangt voortdurende met de benen buiten.

Home of the future

De beelden uit je privé fotoarchief worden op alle mogelijke manieren geprojecteerd op de tafel en dat maakt een geheel nieuwe vorm van interactie mogelijk. Zo vind ik het alleraardigst om beelden gewoon van de tafel naar de muur te vegen.

IMG_1272Stop in het hele concept ook nog eens gezichts- en objectherkenning, en dan kun je allerlei nieuwe toepassingen bedenken. De projecties worden aangestuurd door een in het plafond gemonteerde console, waar ook nog een soort Kinect module inzit. Binnenkort thuis eens gaan uitleggen dat die lichtbruine tafel de deur uitgaat en de muur wit geverfd wordt. Want wit beamt het lekkerst, dat zie ik wel.

We noemen geen namen

Er is ook een stand waar het druk is en helemaal niets te zien is, althans geen technologie. Het software en solution eiland is opgedeeld naar de verschillende functies van de moderne onderneming: Research, Productie, Sales, HR enzovoorts. Merkwaardig is dat – hoe ik ook kijk – er geen enkele productnaam te bekennen is. Wel veel collega’s die van al die processen veel verstand hebben.

IMG_1284

Navraag leert dat dit een bewuste keuze is omdat Canon System Integrator is en de onderliggende producten secundair zijn. “Daarom noemen we geen namen.” Ik snap het wel, maar volgens mij kwam het de beleving van het geheel niet ten goede. Het blijft toch altijd een hele kunst om software oplossingen op zo’n evenement op een aansprekende wijze te tonen.

Gelukkig stond er in de Fietsenwinkel om de hoek een herkenbare crossmedia studio. Terwijl dat eigenlijk ook gewoon de presentatie van een Canon software product was, namelijk DirectSmile.

IMG_1277

In deze studio nog een andere Nederlandse vondst, namelijk een systeem van Styleshoots (met Canon camera’s natuurlijk) die het de Zalando’s en Wehkampen van deze wereld bijzonder gemakkelijk maakt om in hoog tempo hun catalogi en websites te vullen. Je rijdt de paspoppen gewoon in en uit.

IMG_1279

Beleving?

Canon EXPO 2015 was een geweldige demonstratie van technisch vernuft. En ik heb genoten. Heel slim was dat iedereen een badge had, die je kon neerleggen als je later informatie over een product digitaal toegestuurd wil krijgen. Of een foto die ergens van je gemaakt is.

IMG_1389

IMG_1337
Drukte voor de World Images Gallery

Ik vond het wel jammer dat een groot gedeelte van de dag opging aan wachten. En niet alleen voor de spectaculaire shows, waar de wachttijd soms boven het uur kwam, maar ook voor de garderobe, de koffie, het eten, de wc. Als we dat hadden kunnen verbeteren, dan was de beleving helemaal perfect geweest.

Efteling

Ik bedacht tijdens dat wachten dat Canon onderhand toe is aan een permanente belevingsmanifestatie, zoiets als LEGOland. We kunnen dat! We hebben inmiddels genoeg aansprekende technologie en toepassingen in huis voor een enerverend dagje uit. Van reizen in de tijd met beamers, via kleuren in de darkroom tot en met virtual reality reizen naar de meest unieke plekken op aarde. En daar weer foto, video en prints van maken. En de beamboxjes natuurlijk. Vraag de Efteling of zo voor de puntjes op de i wat betreft de beleving en wachtrij management. En je hebt iets waarmee je de naam Canon bij een breed publiek nog meer gaat resoneren.

Dan kunnen niet alleen de 15.000 die in Parijs waren, maar dan kan iedereen zien, voelen en beleven wat Imaging Experiences nu echt inhouden.

IMG_1286

Dit was deel 2 van het verslag, voor deel 1 klik hier.

En..hoe was het op de Canon EXPO 2015 ? (deel 1)

IMG_1196Lichtelijk opgewonden sta ik om half vier in de ochtend naast mijn bed: het schoolreisjesgevoel. Vandaag ga ik op en neer naar Parijs om de Canon EXPO te bezoeken. De vijfjaarlijkse eruptie van al het technologisch vernuft dat het Canon concern te bieden heeft. Het voelt nog wel erg vroeg en ik denk aan mijn vader die als bakker iedere ochtend op dit tijdstip opstond.

Ik ben dus blij bij Canon te werken en om precies om tien uur staan we in Parijs, voor de Grande Halle de la Villette. Alles ademt hier Come and See. Kosten noch moeite zijn gespaard. Ik voel wel een gevoel van trots als ik bij binnenkomst uitkijk over die enorme hal. Het megaconcern Canon etaleert hier zijn grootte én zijn visie op de toekomst. Wow!

IMG_1287

Image en Print

Hoe zit het dan met die visie op de toekomst? Die wordt vooral bepaald door twee woorden: Image en Print. Grote eilanden laten zien dat het Canon menens is om marktleider te blijven op het gebied van beeld. Op meerdere plekken worden de grenzen opgezocht van wat je met foto en video kunt doen. Hoge resoluties met 4K en 8K beelden die waanzinnig mooi zijn en zo scherp, dat ze bijna pijn aan je ogen doen. Een darkroom waar je geen hand voor ogen ziet, maar een camera – met de absurde ISO-waarde van 4 miljoen – nog wél kleuren kan zien. Professionele camera’s die qua pixels (250 megapixel !) en zoombereik hele nieuwe toepassingen mogelijk maken, bijvoorbeeld in de industrie en in robotica. Camera’s die beter textuur, vorm en kleur kunnen onderscheiden dan een mens. We zien door een enorme telelens hoe iemand helemaal aan de andere kant van de hal in zijn neus peutert, terwijl we de man met het blote oog nauwelijks kunnen onderscheiden. Allemaal fenomenale techniek.

IMG_1258Ook wenst Canon uit te stralen dat het in Print koploper is en wil blijven. Ook hier worden de uitersten opgezocht. Print voor hoge snelheden, voor groot formaat, verpakkingen, fotoboeken met waanzinnige kwaliteit, printen met reliëf en ga zo maar door. Het is druk in de hoek voor Super Creative Print, waar de schilderijen van Vermeer en Rembrandt het traditioneel goed doen. De 3D-stand is veel te klein voor de enorme hoeveelheid mensen die er een kijkje willen nemen, zodat de 3D-geprinte Gouden Rugby Worldcup voor de meesten verborgen blijft.

Het bleef mij overigens een raadsel waarom dat 3D-eiland zo klein was, ongeveer tien keer zo klein als dat voor Mixed en Virtual Reality waar ik het in deel 2 van dit blog over ga hebben. Misschien dat Canon terughoudend was omdat het nog geen eigen technologie liet zien, maar de belangstelling van het publiek maakt duidelijk dat men wel op zoek is naar die 3D-beleving.

3D

Netwerkcamera’s

Daarentegen kon je wel prima zien dat Canon hele grote plannen heeft met netwerkcamera’s. Het eiland was mega-groot en de toepassingen omvangrijk. Ik was verrast door camera-systemen die voortdurend en realtime de drukte op de stand meten en daar allerlei analyses op loslaten. Men kan van iedereen bij binnenkomst meteen een schatting van leeftijd en geslacht maken. Het is hilarisch om te zien dat bezoekers elkaar verdringen om hun leeftijd te checken. Heel diplomatiek wordt iedere bezoeker te jong geschat, ik was de hele dag tussen de 45 en 48 jaar. Alleen mijn mannelijke collega was een meisje, dat zal toch niet komen door die paarse blouse?

IMG_1342
Als je dit soort dingen allemaal kunt registreren, dan kun je daar natuurlijk hele mooie toepassingen voor bedenken. Veel van die applicaties waren te bewonderen op het eiland voor Retail. Hier toonde men een live weergave van de bezoekers in de winkel, compleet met analyse welke kant ze opkijken en hoe hun looppaden zijn. Klik hier voor een kort filmpje. Niet alleen voor retail geschikt natuurlijk, maar ook voor mensenstromen in gebouwen, voetbalstadions en de openbare ruimte zijn dit toepassingen die het verschil kunnen maken.

ijsjes retail

Het was jammer dat de Retail-stand een beetje rommelig toonde, want er stonden veel leuke zaken. Zoals een collaboratiesysteem waar je op twee verschillende plekken op interactieve schermen met elkaar kunt samenwerken. Het zag er allemaal nog wat kunstmatig uit, maar het geeft wel aan dat interactieve projectie een schier onuitputtelijke hoeveelheid producten en oplossingen gaat opleveren. Ook leuk was 3D-projectie waar je kon zien hoe kleren staan, in dit geval een wielershirt. Heel grappig was ook de interactieve vloerprojectie bij de ingang van de Retail-shop. Met goede animaties trek je zo bijna letterlijk mensen je winkel in.

IMG_1311

Zorg

Een prachtig steriel ogend, wit eiland laat Canon’s producten voor de toekomst van Zorg zien. Voor een leek is het nog moeilijk er lijn in te ontdekken en de business lijkt nog in opbouw. Maar met gebruik van optische-, laser- en röntgentechnologie kan Canon op een aantal gebieden baanbrekend werk verrichten. Een nieuwe foto-akoestisch apparaat voor mammografie zonder pijn lijkt mij voor vrouwen aangenaam, zeker als de diagnose nog beter is dan met traditionele CT-scan. Er was een lange rij belangstellenden voor het doormeten van het oog, waarbij door combinatie van laser- en andere optische technologieën een ongekende mate van detail van het netvlies kan worden weergegeven. Ik denk dat er een aantal met de foto meteen naar hun oogarts is doorgelopen…

IMG_1230

Canon lijkt zijn expertise op het gebied van imageprocessing en 3D-technieken langzaam maar zeker ten dienste te willen stellen van betere diagnose in de Zorg. Volgens mij hebben we hier nog maar het prille begin gezien van al wat mogelijk is.

Oh ja, en er lag ook nog een baby in een couveuse. Die lag daar gelukkig slechts als onderdeel van een demo voor minder belastend CT-onderzoek met een hi-tech mobiele unit die tot 30% minder stralingsbelasting geeft. Was wel een kek karretje. Kon 5,5 kilometer per uur halen, riep een vriendelijke collega ons nog na.

IMG_1223

Tot zover het eerste deel van mijn blog over de Canon EXPO. Lees door in deel twee met onder andere meer:

  • interactieve beamers, wat kun je daar toch veel leuks mee doen
  • Mixed en Virtual Reality, om misselijk van te worden
  • de Education stand, trots op collega’s Peter en Sandra
  • Services en Solutions, zonder namen te noemen
  • conclusie, het was indrukwekkend, maar was het nu een belevenis of niet?

Aan het einde van de dag passeerden we nog even de 3D-stand en was het er eindelijk iets minder druk. Konden we toch nog even een glimp opvangen:

IMG_1348

Ga verder naar deel 2 van dit blog.