“Sneeuwschoenwandelen staat nog in de kinderschoenen”

Marja wilde heel graag sneeuwwandelen. Vele jaren had ik me kunnen verzetten met steekhoudende en andere argumenten. Die waren uiteindelijk door haar één voor één geslecht en dit jaar gingen we dan. “Je kunt altijd een dagje in het hotel blijven, “ zei ze bemoedigend. Met de voorspelde alleen maar zon, leek me dat inderdaad een reële optie

We zouden op een soort van tennisrackets moeten gaan lopen, dat was mij door de kinderen verteld. Die daar dan een beetje sneu bij keken. In de praktijk bleken het kleine ski’s die je draagkracht geven op de diepe sneeuw. Anders zak je er tot je middel in.

IMG_0471
Met en zonder sneeuwschoenen

We hadden ook een gids, Rob van Baardwijk. Nederlander en gecertificeerd bergwandelgids voor zomer en winter. Die had ons al een paar keer gemaild dat het erg koud kon zijn en dat hij er ‘superveel’ zin in had. Dat hielp nog allemaal niet echt. Maar we kochten thermo-ondergoed en verder was het een kwestie van kleden in laagjes.

IMG_0556
Rob legt uit

De reis naar Süd-Tirol was per trein, comfortabel met slechts één overstap, in München. Daar heb ik nu het Bahnrecord op het onderdeel met bepakking van perron naar perron rennen, omdat onze trein ietwat laat binnenreed. Maar we kwamen op tijd in het hotel aan en konden meteen aanschuiven voor de eerste van onze dagelijkse zevengangenmaaltijd.

Eenmaal op de sneeuwschoenen en in de ongerepte natuur, viel alles op zijn plaats. Rob ontpopte zich tot een ware Bergführer op de Lüsneralm. Hij ging voorop, legde uit, wees ons de prachtigste paden en vooral: hij zette koffie. Bij verlaten hutten met spectaculair uitzicht toverde hij espresso, op zijn eigen brandertje.

Eenmaal in de ongerepte natuur viel alles op zijn plaats

Ons groepje bestond uit zes en er waren dagen dat we nauwelijks iemand anders tegenkwamen. De natuur was overweldigend en ongerept. We renden op onze sneeuwschoenen door een maagdelijk wit sneeuwdek naar beneden. De sneeuw spatte ons rond de oren.

Het weer was top en de groep leuker dan ik had durven dromen. ‘s Middags terug in het hotel doken we met zijn allen de sauna in. Wat heel lekker is na een uur of zeven in de sneeuw, en je leert er de groepsleden nóg beter kennen.

En ik moet toegeven: ik ben om. ‘s Morgens stond ik steeds te trappelen voor vertrek en ben geen dag op mijn kamer gebleven.

Sneeuwschoenwandelen staat nog in de kinderschoenen

“Sneeuwschoenwandelen staat nog in de kinderschoenen”, aldus Rob. Mooi gezegd en hij heeft gelijk. Skiën is vast ook erg leuk, maar hou je van wandelen en natuur, van meer rust en minder blessures, trek dan de sneeuwschoenen aan.

 

IMG_0427
Verlaten hutten met spectaculair uitzicht

Ik verpest nu mijn onderhandelingspositie met organisator van Baardwijk, maar wij gaan volgend jaar weer. Hij kent nog zoveel ongerepte sneeuwnatuur waar hij ons graag naartoe wil brengen. Het liefst in groepen van zes tot acht. Dus als je zin hebt om mee te gaan…

Is het inspannend? Een beetje, want per dag deden we toch tussen 300 en 600 hoogtemeters in de sneeuw.  Aan de andere kant monstert Rob de groep en als het te zwaar wordt, weet hij altijd weer een lichter alternatief opdat we op tijd in de sauna zijn.

Dus conditie is zeker geen steekhoudend argument om niet mee te gaan. Verzin een ander.

Nadere info: Alpinatours.

IMG_0025-EFFECTS
Ongerepte natuur

 

IMG_0552
Pauzemomentje