Greg Groet Niet

Iedere week loop ik een paar keer hard. Het liefst die ik dat in Moerenburg, een prachtig natuurgebied op slechts 200 meter van ons huis. Met prachtige kronkel- en bospaden, mooie stroompjes en doorkijkjes en een paar lange fietspaden.

Er rennen hier veel mensen en als je zo’n looptegenligger passeert, dan groeten we elkaar. Zo gaat dat tussen lopers.

Regelmatig loop ik op het lange rechte fietspad naar Oisterwijk en dan zie ik hem al van verre aankomen. Die atletische tred valt je meteen op. Meestal heeft hij ook fel fluorescerende kleding aan, hij houdt er een voorkeur voor de kleur geel op na.

Hij heeft ook altijd de nieuwste spullen, want hij runt een eigen hardloopzaak. Greg van Hest is oud-nederlands kampioen marathon en hij deed ook voor ons land mee aan de Olympische Spelen in Sydney. Hij heeft nog steeds het nationaal record op de halve marathon.

Ik ga wat rechter lopen, ik versnel de pas, want ik wil dat het er voor Greg goed uitziet en hij me herkent als medeloper. We naderen elkaar op deze prachtige ochtend in Moerenburg. Greg heeft het op zijn website overigens altijd over Dé Moerenburg.

Tien meter zijn we nog verwijderd. Ik steek mijn hand zo nonchalant mogelijk omhoog. “Hoi!” zeg ik. Greg stoomt onverstoorbaar door, zegt niets, kijkt strak vooruit. Hij traint voor de marathon in New York en wil daar een record voor senioren aanscherpen. Ik ben natuurlijk een verstorende factor voor dat hoger doel.

Hij is al snel ver achter me. Nee, Greg Groet niet.